divendres, 13 de juny del 2008

Historia




ES UNA ORIENTACIÓN, NO UN PROBLEMA

9-2-08
Estaba allí, sentada en uno de los rincones del patio, se encontraba sola, con el rostro inmóvil y mirando a un punto fijo. A mi me resultaba muy raro, ya que ella siempre va acompañada de sus amigas; siempre que me las cruzo por el instituto están riendo y pasándoselo fenomenal. La verdad es que no lo entiendo,supongo que algo le habrá pasado, tiene que haber sido muy grave, porque jamas en la vida, la había visto tan sola y un tan deprimida. No se que hacer, no es por curiosidad, pero me gustaría poder preguntarle y saber lo que le pasa para poder ayudarla, pero... Y si es una tontería o no quiere que me meta en su vida; ella y yo hubo una temporada en la que nos hicimos super amigas, pero derrepente un día dejo de hablarme,yo lo le pedí explicaciones y lo único que me dijo, fue que necesitaba tiempo para pensar y estar la entendí pero acepte su decisión. Desde entonces tan solo tenemos una simple relación cordial, es decir, una relación de "hola y adiós".


Ya es tarde y no puedo dormir preguntándome qué le pasará a Ingrid, que ese es su nombre. Esta tarde he intentedo hablar con ella por el "mesenger" y a sido imposible, cuando le preguntaba, o no me contestaba o me contestaba con monosílabos.

10-2-08
Son las 7:45, voy de camino a clase y allí esta ella, haciendo el mismo camino que yo, para ir al instituto, seguía llevando la misma expresión en su rostro, fría y distante, yo acelere el paso para acercarme a ella pero según iva aproximandome, ella andaba más y más rápido. En fin, que no he podido hablar con Ingrid.
En la hora del recreo Ingrid repitió el mismo recorrido, de ace dos semanas, acia la esquina del patío.Yo estuve comentando con mis amigas lo de Ingrid, haber si alguna se habia enterado de algo, pero nada, lo único que me dijeron fue que todo el mundo comenta algunas razónes por las que pudiera estar así de distante con todo el instituto, otra cosa que me comentaron fue que a dejado por completo los estudios y cuando le preguntan los profesores, se limita a no contestar y a bajar la cabeza para que no le vean los ojos con ojeras y con síntomas de haber estado llorando.

15-2-08
No puedo más, no pienso soportar más tiempo ver a una chica, que en su momento fue mi mejor amiga, sufrir más. A si que voy a ir a hablar con ella.

-Hola, Ingrid.- dije yo muy animada- ¿Qué tal?
Me miro durante un instante y volvió abajar la mirada. Me senté a su lado y volví a insistir.
-Hola, hace frio hoy ,¿verdad?
-No sé...- ¡Aleluya! A abierto la boca- ¿Qué quieres? Me he dado cuenta de que me has estado obsevando.
-Nada que te veo un poco "depre" y me he preocupado -Hago una pausa, para reflexionar en lo que voy a
decir- Aunque ya no seamos amigas me preocupas.
-¿En serio?-Me dijo, con tono sarcástico.
-¡Pues si!- (Esto va para rato)-Quiero ayudarte.
-Pues,no necesito tú ayuda, adiós-Baja la mirada.
-Bueno, ya veo que no vas a colaborar-le dije, conteniéndome la mala leche- de todas maneras si me necesitas, sabes donde encontrarme.

16-2-08
Yo no se que será lo que le pasa a Ingrid. Tienes que ser muy grave o vergonzoso lo que le pasa, para no querer contármelo.

De camino a mi casa después de clase:
-Violeta-Me dijo una voz con tono desesperado-Te necesito, necesito desaogarme.
-Por fin, ya era hora, Ingrid
-Podemos ir a un sitio más privado para hablar.
-Por supuesto, vallamos a mi casa, ahora no hay nadie, allí estaremos tranquilas.

Por el camina la vi muy nerviosa, se mordía el labio inferior y las manos le temblaban.
Ya en mi casa:

-Sientate en el sofá, quieres tomar algo-Le dije, para que se relajase un poco.
-No gracias-Me dijo mirando a la televisión apagada como si hicieran algo muy interesante.
-Tu dirás...-
-Bueno, a ver... ¿Por dónde empiezo? - Dijo cogiendo aire- Pues, que últimamente estoy sintiendo cosas
que no acabo de entender.
-¿Y qué es lo que sientes?-Le dije con curiosidad.
-Que creo que me siento atraída por una de mis amigas, Silvia y no se el por qué, ni el cuándo, ni el cómo...,
¿Qué hago?
Me costo bastante reaccionar, es algo que no me esperaba para nada.
-Vale... Vayamos por partes. Lo primero que tienes que hacer es no sentirte culpable, ni buscar una explicación, porque no la tiene. Segundo no pienses que es algo malo, porque para nada lo es, y hacer, no tienes que hacer nada, simplemente aclarar lo que sientes, eso lo averiguaras con el tiempo, tranquila.
-¿De verdad es tan simple como tu lo pones?
-Por supuesto, sentirse atraída por una persona del mismo sexo simplemente es una orientación sexual. Hoy en día ya no es un problema- le dije muy convencida-¡Oye! ¿y has pensado en contárselo a alguien más, como tu madre o a tus amigas?
-¿Tu crees que debería hacerlo?
-Eso es una elección tuya, yo te apoyare en todo.
-Muchisimas gracias por escucharme, entenderme y aconsejarme.-Me dijo dando me un abrazo después.


COMENTARI:

Lo que pense de l'orientació sexual de la gent, es lo que done a entendre en l'história, es a dir, que no pasa res por sentirse atraigut o atriguda per una persona del mateix sexe, ja que, es normal que es normal, sobre tot en la puvertat, que sucedisquen aquestes coses. Te pot agradar una persona simplemente, perque te pareix atractiu, te un carácter que t'agrada, etc, i no per aço tens que ser directament homosexual. Em la vida poden pasar moltes coses que no s'antenen